Ervaringen

Ervaringen met paarden
Ervaringen met honden
Ervaringen met katten
Ervaringen met overleden dieren



Het verhaal van Igor

Woensdag 5 maart ben ik naar een lezing geweest van Mirella. Ze vertelde als eerste wie ze was, wat ze doet, en hoe zij alles ervaart. Ze zei dat dieren hun eigenaren spiegelen, en gaf een paar voorbeelden over zichzelf met haar paard. Aan het einde van lezing was er gelegenheid om vragen te stellen over je eigen dier door middel van een foto. Ik had een foto mee van mijn paard Igor. Mirella koos een aantal foto's uit, mijn foto zat er tussen. Igor was als laatste aan de beurt. Het eerste wat ze zei was: wat een goedzak. Dat is Igor in één woord. Verder zei ze dat Igor een echt buitenpaard is. Regen, hagel, sneeuw, regenjasje aan, modder, dat vindt hij leuk. Alleen van wind kan hij onrustig worden. Alles wat me verteld werd klopte. Igor staat dag en nacht buiten, alleen in de winter staat hij op stal. In de winter is Igor dan ook altijd vies. Hij vindt het heerlijk om te rollen door de modder. Mirella vertelde me ook dat Igor het leuk vind als ik vaker zonder zadel op hem zou rijden. Hij wil me graag meenemen op een ritje door de natuur en mij even alles laat vergeten van het dagelijkse leven. Ik vond het fijn, om zoveel dingen te weten te komen over mijn paard. Er werd me gevraagd of ik nog vragen aan Igor had. Ik vroeg me af, waarom hij niet of moeilijk in galop aansprong in het park. Mirella vertelde weer over hoe dieren je spiegelen. Igor kan niet galopperen, omdat ik eerst alles achter me moet laten uit het dagelijkse leven, als ik alles los heb gelaten, dan pas zou ik weg kunnen galopperen met hem.

Een maand geleden heb ik thuis heel veel knopen doorgehakt. Die dag erna ben ik gaan paardrijden. Mijn gedachtes waren veel bij de lezing van Mirella, de vraag die me dan ook bezighield, was of ik genoeg achter me had gelaten, en het weg kon galopperen. Eenmaal in het park wou ik meteen proberen te galopperen. Ik vond het een geweldige rit. Ik ben het hele park door gegaloppeerd samen met Igor. Ik heb alles achter me kunnen laten.

Sinds ik bij de lezing geweest ben, rij ik veel vaker zonder zadel. Ik vind het heerlijk. Het is zo mooi om te zien, hoe een dier je spiegelt. Het klopt gewoon.

Groeten Cher Teunissen en Igor.

^ Naar boven



Het verhaal van Jolien en Shakira

Puur uit nieuwsgierigheid vroeg ik of Mirella een reading wilde doen bij mij haflinger merrie Shakira. Ik kreeg al snel een mailtjes terug met de reading erin. En echt me mond viel open. Ik weet dat ik een mooie pony heb maar dat ze ook zo mooi over alles dacht wist ik niet. Het voelde of Shakira de brief aan mij schreef. Aan alles wat ze gezegd heeft zie ik haar in terug. Ik vind het zo bijzonder dat dit bestaan. Ik denk ook dat ik door deze brief dichterbij Shakira sta en haar beter begrijp. Het mooie is dat ze mij al helemaal begrijp. En wat kan een pony zo veel gevoelens hebben Prachtig!. Ze lijkt ook veel op mij qua gevoelens. Ze zegt ze dat niemand de baas is over haar leven. En dan heb ik ook. Shakira voelt mij goed aan en elke dag dat ik haar weer zien geeft ze mij een fijn gevoel. Ik heb hier nog een klein stukje uit de reading.


Eerste indruk Shakira: wauw wat een geweldig mooi paard. Ze straalt van buiten en binnen. Ze is open en eerlijk. Niet altijd naar iedereen vriendelijk, maar dat komt omdat ze niet tegen oneerlijke mensen kan en die zet ze maar graag op hun plek. Ze voelt vrij en gelukkig, en streeft naar dat wat ze het liefste wenst. Ze is geen opschepper, maar heeft een vertrouwen in zich zelf, die duidelijk zichtbaar is voor iedereen met een open hart. Ze is levenslustig en doet graag iets “stouts”. Ze lacht dan enorm om zich zelf en geniet.
Mirella super bedankt! Ik vind het super bijzonder dat je dit kan, daar mag je super trots op zijn, om deze mooie dingen die deze eerlijke dieren je vertellen.

Xxx Josien en een hoofdknuffel van Shakkie/kiertje

^ Naar boven



Het verhaal van Marlous en Nova

Mijn paard en ik,
Ik kan uren praten over mijn paardje, tot vervelens aan toe. Ik kan uren met hem bezig zijn, ook tot vervelens toe haha. Ik weet zeker dat we voor elkaar bestemd zijn. Ik zag onszelf al gaan over velden en wegen, door sappige weiden en schitteren op concoursen. Helaas dacht nova er anders over. Er word niet gedressuurd, en zeker niet op gras. Nu wist ik wel dat ik bepaald geen anky ben, dus het lag aan mij, dus we wonnen eerst wat advies in.

Nou ja, die boerenwijsheden hielpen dus niet. We namen dressuur les. Welnu dat ging zeker niet. Er stapte een ZZ ruiter op. En die stapte ook heel snel weer af! Op wedstrijd werd er beslist geen enkele vorm meer van medewerking verleend. Toen dacht ik, het roer moet om. En wel op een manier waar we allebei wat aan hebben, want de manieren die ik kon bedenken werkten dus zeker niet. en ik begreep haar ook niet. iets klopte er niet, maar wat? En het was ook niet iets rijtechnisch, of dat ie ziek was, maar het lag dieper. Ik dacht nou, dan doen we het op haar manier. En Mirella heeft ons daar bij geholpen. En eigenlijk was het heel simpel. Ik denk, ja, nova heeft gelijk. (het ligt natuurlijk aan mij) Sommige dingen kan ik niet meteen veranderen en sommige dingen gaan nu eenmaal niet. Ik bedoel, ik moet toch de hele week werken anders hebben we allebei geen eten. Maar sommige antwoorden die nova gaf, ik denk ja, het kwartje valt hoor (bij mij dan he) al vond ik het jammer om te horen dat paars favoriet is want dat vind ik echt neit mooi he, maar goed, toch gaan voortaan maar in het paars. Als ze dat nu eenmaal leuk vind. Ik kan nu niet precies zeggen wat er veranderd is, maar iets is er anders. We bekijken elkaar nu heel anders. Ik weet dat ik met andere ogen zie. Nova is veel duidelijker in haar uitdrukkingen , of ik snap ze gewoon beter nu ik ook beter weet wat er achter ligt. Soms kijken we mekaar aan en dan weten we het gewoon. Helaas verval ik ook nu weleens in een oud patroon, dan denk ik later he,sjips, wat doe ik nou? Wat hadden we nou afgesproken? Nova zal wel denken, dan leg ik het uit en er word nog nix mee gedaan? Effin na het gesprek met Mirella werd werd er wel het een en ander duidelijk, gelukkig vind ze me niet te zwaar om te dressuren, daar maakte ik me zorgen over. Ik stel mij nu eenmaal voor dat het op zand beslist niet makkelijk loopt met mij erop. Dat het voor geen meter ging lag natuurlijk wel aan mij, en zie daar, de eerste dressuurles na Mirella, ding wonderwel heel erg goed voor onze doen. Ik dacht ik ga goed luisteren naar nova, ik ga goed me best doen, Focussen en relaxen en we gaan een gezellig lesje doen. Natuurlijk zijn we nu nog niet anky en salinero, maar het begin is er, we snappen mekaar weer en we willen wat voor elkaar doen. En het gaat ook. Het gaat goed. En dat is heel fijn. Ook al ben ik stiekem best een beetje jaloers op Mirella dat ze zo leuk met nova praat. Onze eerste buitenrit ging ook goed. We waren een team. Net als in de film. Ja het is alsof we meer wederzijds begrip en respect hebben voor elkaar. Al hoewel, ik bepaal nog steeds dat we moeten stoppen op de kruising, wat dat betreft maak ik gen compromissen, en wat nova betreft, die bepaald op welke ondergrond kan gelopen worden of niet. 1 sopgeluidje is al te veel dan kiezen we of een andere route of ik moet afstappen, en eigenlijk doet ze het dan ook niet want nee is nee. En dat is heel duidelijk. En daar ging het om. Duidelijk zijn. Wat dat betreft maakt ze ook geen compromis. Ahja, ieder z’n ding, dat heeft Mirella ons wel uitgelegd. En op een soppig natte ondergrond lopen kan ik me wel voorstellen dat ze bang is om weg te zakken, dus ik denk laat maar, ik zou het zelf ook niet doen. Eigenlijk mag dat niet he, je paard gelijk geven volgens sommigen want dan ‘wint’ ie.

Het longeren gaat de laaste heel goed. Ze liep eerst nooit, moest ik onderhand elke pas aan drijven. Nouja, longeren, ik laat de lijn eigenlijk altijd weg, het ding sleept over de grond, ik ben niet zo handig, om dat weer netjes snel op te vouwen, het halster word scheefgetrokken en volgens mij is het best wel wat gewicht wat er aan een hoofd hangt met een 10 meter lange lijn.
Ik heb wat homeopatische middeltjes aangeschaft, ik dacht ik wil wel weten wat ik ze geef, dus ik neem het zelf ook. En inderdaad, het werkt nog ook! Onze manen zien er stukken beter uit dan ze gedaan hebben.haha. En ik voel me minder moe. Nova loopt ook veel beter dus ik denk stiekem dat zij dat ook heeft. Gewoon iets fitter of frisser ofzo. Al is mijn conditie wat hardlopen betreft nog steeds schandalig slecht.
Nouja, sommige mensen verklaren ons voor gek, die vinden mijn manier van doen met mijn paard echt gek. Tja denk ik dan. Mijn paard komt wel altijd galloperend de wei over naar me toe. En dat vind ik zo geweldig leuk he. Dan maar geen goede wedstrijd ruiter. Maar wel heel gelukkig met elkaar


^ Naar boven



Het verhaal van Patricia en Sid

Begin maart 2011 was ik wat aan het Google en zo kwam ik op de site van een fokker. Op die site stond de foto van een fokmerrie, mijn droompaard…… een prachtig Quarter meisje dravend door een weiland. Een paard erbij was niet de bedoeling, ik had er immers al twee. Ik heb de site snel weg geklikt maar ze bleef maar door mijn hoofd gaan. Een week later heb ik gemaild of ze te koop was, dat was ze..! Ondanks dat ik haar nog nooit had gezien wist ik al dat ze bij mij zou komen. Toen ik haar voor het eerst in het echt zag wist ik het zeker, zij komt bij ons.. 8 juli was het dan eindelijk zover, ze kwam naar huis..!

Na 3 dagen zag ik haar kreupel lopen met haar achterbeen en een hele rits van onderzoeken zou volgen. Eerst mijn eigen veearts en toen naar de kliniek, naar een osteopaat, naar de tandarts, weer naar de kliniek, een massage van Happy-Athlete en daarna nogmaals naar de osteopaat.
Helaas, niets leek te helpen. Van de osteopaat en de massage knapte ze tijdelijk op maar ze bleef kreupel en een sluitende diagnose kon niemand stellen. We waren inmiddels 6 maanden verder, ze begon af te vallen en ze ging alsmaar slechter lopen.

Ik maakte me steeds meer zorgen en dacht, weet je, als ik nou eens iemand zoek die het Sid zélf kan vragen. Via een topic op bokt ben ik bij Mirella gekomen. Ik heb haar direct een mailtje gestuurd en mijn wanhoop uitgesproken, of zij me niet kon helpen met mijn merrie. Een beetje vreemd was het wel en sceptisch was ik ook, dat moet ik toegeven.

Maar helpen kon ze me..!!!! Binnen 2 dagen had ik een uitgebreid gesprek met Sid. Sid heeft pijn aan haar gebit, het zijn ontstekingen en ze heeft pijn aan haar darmen. Ook heeft ze heel erge pijn aan haar bekken en SI gewricht met uitstraling naar haar achterbenen. Vreemd, 3 maanden eerder was de tandarts geweest en volgens hem was haar gebit na de behandeling weer prima in orde. Ik wilde het zeker weten dus ik heb een afspraak gemaakt bij een andere tandarts. Jeetje wat schrok deze man, Sid had een zeer, zeer slecht gebit. Vlijmscherpe haken op haar achterste kiezen, ontzettende onbalans in haar gebit, gleuven tussen haar kiezen waar eten tussen aan het rotten was en daardoor 6 ontstekingen aan haar onderkaak. De dierenarts zei, “Dit paard heeft afschuwelijke pijn, waarschijnlijk al sinds haar gebitswissel”.

Ik heb op advies van Mirella een natuurgeneeskundige naar Sid laten kijken en iemand die met energieën werkt. Ook is ze naar en holistisch dierenarts geweest die een darmontsteking heeft geconstateerd en een zeer pijnlijk gebied rond haar geblokkeerde SI gewricht. Sid liet zich bijna op de grond vallen toen de dierenarts op de pijnlijke plek duwde.

We zijn er nog niet maar door Mirella zitten we eindelijk op de goeie weg..!!!
Ze kan weer pijnloos eten en dat zie je aan haar..! Ze wordt ronder en is een heel stuk vrolijker. Ze eet alsof haar leven ervan af hangt..! Ze zal snel weer sterker worden en beter in haar velletje zitten. Kreupel loopt ze nog steeds maar zodra ze haar veulen veilig en gezond met 4 beentjes op de wereld heeft gezet zal ze worden behandeld, hopelijk met een positief resultaat..

Mirella heeft ons het duwtje in de goede richting gegeven..! Ik ben haar daar ontzettend dankbaar voor..!!

^ Naar boven






Het verhaal van Noa

Noa, 6 jaar, windhondmix

Twee jaar geleden met de kerstdagen belde mijn vriend mobiel: "je moet snel naar het hondenparkje komen, Noa kan niet meer lopen". Ik reed zo snel ik kon met de auto naar het park toen zag ik Arthur mij tegemoet komen met Noa in zijn armen. Noa's linkerkant was helemaal verlamd. Van de dienstdoende dierenarts in Enkhuizen werden we doorgestuurd naar één van de beste dierenklinieken van Nederland. De diagnose was: een hersenbloeding, niets aan te doen. Maar houdt moed, het is een jonge hond en er is een kans dat het zich hersteld. "Geef haar 10 dagen, als het daarna niet beter is moet je een beslissing nemen." De eerste dagen waren heel erg, hondje keek me met grote bange ogen aan toen ik haar van de bank naar het grasveld droeg om een plas te doen. "Zal het ooit weer goed komen?" Na dag vijf nog steeds geen verbetering, de moed zakte. Op dag zes, de wanhoop nabij maakte Noa ineens weer een stapje. Het leek meer op een krab dan een hond, maar we waren dolgelukkig. Stukje bij beetje ging het weer beter, maar ze bleef heel scheef lopen en had blijkbaar pijn. De ene dag ging het goed, de andere dag minder. Tot ze 's nachts niet meer sliep, ze werd wakker, ging grommen, door het hele huis lopen. Weer naar de dierenarts. Deze zei dat het waarschijnlijk een vorm van epilepsie was en gaf me anti-epileptica mee. Ze werd wat rustiger van maar het hielp niet tegen de lijfelijke spanning, bovendien had ik moeite met de diagnose. Ik geloofde gewoon niet dat de pillen de enige oplossing waren. En toen kwam Mirella op ons pad, via een vriendin kreeg ik haar nummer, ik belde en maakte meteen een afspraak. Mirella ging met Noa praten en omdat we bijna buren zijn, heb ik haar gevraagd om naar ons toe te komen om me alles te vertellen wat ze te weten was gekomen. En toen begon Mirella te vertellen wat ze van Noa "doorkreeg". Noa had geen epilepsie en geen hersenbloeding, in haar nek zat een "oude" zwakke plek die ze op heeft gelopen toen ze als puppie in de buik van haar moeder klem zat. Mirella vertelde nog veel meer maar dat gaat hier te ver. Ze gaf me een nummer van een dierenosteopath en ook daarmee maakte ik meteen een afspraak. Bij deze osteopath zei ik niet wat Mirella allemaal heeft gezegd maar ze zei na vijf minuten behandeling dat Noa één geblokkeerde wervel heeft in haar nek en eentje in haar heupgebied. Die plek in haar nek was wel heel "oud" en het zou wel twee behandelingen nodig hebben. Na de eerste behandeling herkende ik mijn hond haast niet meer, haar vacht glansde ineens weer en ze sprong weer zelf in de auto. Na de tweede behandeling liep ze weer helemaal in balans. Sindsdien hebben we een buitengewoon gezond hondje en hebben geen dierenarts (behalve voor de reguliere bezoeken) meer gezien, nog pillen nodig gehad.
We zijn Mirella daarom erg dankbaar! Want zonder haar was het waarschijnlijk heel anders gelopen. Heel veel succes verder en veel liefs!

Noa, Arthur en Constanze

^ Naar boven






Het verhaal van Macho en Nozem

Macho, Newfoundlander bijna 11 jaar en
Nozem Newfoundlander 8 jaar

Ter informatie:
Macho is onze eerste hond en is in april 2001 als pup bij ons gekomen. Na de entingen als pup heeft hij (blijkt achteraf) een atopisch (huid) probleem ontwikkeld. Bijna 7 jaar lang heeft hij aan en af reguliere medicatie gehad om de jeuk en ontstekingen het hoofd te bieden. Toen de periodes zonder medicatie steeds korter werden moest er iets anders gebeuren in de hoop het tij te keren. Ik ben toen in contact gekomen met Judith Adriaansens van J&A Natuurlijke dierengezondheidszorg. Dit heeft mijn wereld totaal veranderd.

In 2005 is Nozem bij ons gekomen. Nozem was 1½ toen hij bij ons kwam. Gelukkig was er eigenlijk direct een klik tussen de twee zwarte beren. Ze zijn totaal verschillend van karakter. Macho is van nature een einzelgänger en maakt zich om niks en niemand druk. Nozem is de bravoure en eigenlijk een grote kleuter die zich altijd meent te moeten bewijzen. Door de komst van Nozem en de nieuwe levensstijl met homeopathische middelen en vleesvoer werd Macho een ‘levendige, jonge’ hond. Hij had weer zin in het leven. En voor Nozem werd het al snel ik en mijn broer en mijn broer en ik.
Inmiddels is Macho een respectabele senior van bijna 11 jaar oud. Voor een Newfoundlander is dit eerder een uitzondering dan regel. Inmiddels ben ik door het contact met Judith niet alleen veel meer te weten gekomen over de werking van het dierenlijf maar ook het communiceren met mijn grote knuffelberen.
Nu Macho toch steeds meer een beestje van de dag werd ging ik steeds meer nadenken hoe ik met het naderende afscheid om moest gaan met Nozem. Op een zonnige dag afgelopen september was ik toevallig bij Judith om wat spulletjes voor Macho op te halen en om de één of andere reden wilde ik met haar het pijnlijke en moeilijke onderwerp bespreken. Ik was erg opgelucht met haar advies om Nozem erbij te betrekken.



Bij mijn thuiskomst is Nozem enorm druk en eist aandacht op. Hij zoekt oogcontact en vraagt nadrukkelijk om mee uit te gaan. Ik denk hij heeft hoge nood. Wanneer ik zijn riem pak is hij door het dolle heen. Op het moment dat ik hem naar buiten laat (met de riem los over zijn rug) loopt hij in een draf naar mijn geparkeerde auto en blijft hier staan met zijn snuit zowat tegen de ruit gedrukt. Op het moment dat ik bij de auto kom en zijn riem van zijn rug pak om door te lopen loopt hij naar de achterkant van auto. Hij kijkt mij aan en weer naar de auto om te zeggen: we moeten met de auto weg. Ik zeg tegen hem dat we niet met de auto gaan en loop verder met hem. De gang is eruit en hij blijft haast aarzelend naast mij lopen, kijkt mij aan en kijkt om naar de auto. Met duidelijk tegenzin loopt hij mee. Dan loopt hij plotseling zo stevig door dat ik een pasje bij moet zetten. Drang om zijn behoefte te doen heeft hij absoluut niet en loopt het rondje zo kort en snel mogelijk. Bij terugkomst is hij nog drukker dan daarvoor en laat mij geen seconde met rust. Hij blijft maar steeds vragen en oogcontact zoeken. Op dat moment voel ik dat hij me iets wil zeggen en dat het iets met de auto is. Wanneer ik hem letterlijk vraag of er iets met Macho aan de hand is gaat hij bijna door het lint. Hij piept, joelt en likt mijn gezicht. Nou het was duidelijk dat het iets met Macho te maken had, maar wat????? Macho lag buiten, hoorde zijn naam en komt in de keuken liggen. Op mijn vraag of er iets aan de hand is met hem kijkt hij mij alert aan. Ik vraag hem bij me te komen en dat doet hij direct waar hij normaal nog als eens even over na moet denken. Nozem is en blijft druk en Macho blaft ten teken aan Nozem om rustig te doen. Dan zeg ik dat ik ze allebei mee neem. Nozem gaat weer uit zijn dak. Maar waar moet ik heen…. Dan zegt mijn gevoel dat ik maar naar de duinen moet gaan omdat dat nou eenmaal geen reden behoeft. Op dat moment denk ik terug aan het gesprek met Judith eerder die morgen. Het zou kunnen zijn dat Macho nog één keer naar de duinen wil om afscheid te nemen. Dit was vanaf dat hij pup was al zijn grote speeltuin waar hij het altijd geweldig vond. Ik heb mijn beide knuffelberen meegenomen naar de duinen in de hoop dat ik de vraag van Nozem begrepen had. Bij terugkomst is Nozem weer in z’n vertrouwde rust gekomen.

Ik was zo onder de indruk geraakt van dit hele gebeuren dat ik ook graag wilde weten of ik de vraag goed begrepen had. Via Judith kreeg ik het emailadres van Mirella. Zij kon mijn brandende maar ook moeilijke vragen (hopelijk) beantwoorden. Met haar consult ging er opnieuw een wereld voor mij open!!! Fantastisch en heel bijzonder !!! want mijn knuffelberen hadden Mirella zelfs over mijn persoonlijkheid verteld wat zijzelf nooit had kunnen weten omdat we elkaar simpelweg nooit gesproken of gezien hadden. Ik ben nog steeds in de gelukkige omstandigheid dat ze allebei nog aanwezig zijn. Nozem wilde gewoon samen met z’n broer op die mooie, zonnige dag in september naar de duinen…….

^ Naar boven






Het verhaal van Franka en Amora

Na 15 jaar moesten wij in juni 2010 onze trouwe labrador Sadie laten in slapen... Wat een verdriet maar ook een opluchting want ze kon echt niet meer.. Na een half jaar zonder hond in huis kregen we toch weer de kriebels. We wilden graag een andere trouwe viervoeter alleen geen pup een hond met een verhaal...
Op marktplaats vonden wij onze nieuwe vriendin.. Amora een kruising labrador / Mechelse Herder.. 9 maanden oud.. De vrouw waar wij haar vandaan haalde had Amora in de opvang,  haar vorig eigenaar kon het niet met haar vinden..
We namen haar mee naar huis en daar ontmoeten ze ook onze twee zoons. Vanaf de eerste ontmoeting is ze helemaal weg van ze..
Amora ging de eerste nacht in de bijkeuken / gang. Want van de vrouw van de opvang hoorde wij dat ze wel eens iets kapot maakte..
Nou we hebben het geweten alles maar dan ook alles wat er daar te vinden was heeft ze stuk gemaakt.
Er kwam een bench waar we eigenlijk niet achter stonden maar we moeten natuurlijk ook wel eens weg en dan moest ze daar maar in. Amora werd daar zo boos van dat ze de hele bench heeft verbogen, ze graafde net zo lang totdat ze de bak er uit had, verwoeste haar kleed die er in lag en zelfs kreeg ze het voor elkaar dat ze er uit wist te ontsnappen.. Met als gevolg dat de technic lego van onze oudste zoon totaal verwoest door het hele huis terug te vinden was !!
De schade € 450 !!  En nu ? Om haar weer terug te brengen was voor ons geen optie !! Dat wilde we haar niet meer aan doen ... maar zo verder dat kon natuurlijk ook niet..
Van een vriendin kreeg ik het mail adres van Mirella, misschien kon zij ons vertellen wat er met Amora aan de hand was en wat we er aan konden doen..
We mailde Mirella een foto en alleen maar de naam van Amora...
Mirella ging in kontakt mat Amora en wat ze haar allemaal vertelde was echt prachtig om te horen en alles klopte ook nog !! We hebben het echt met de tranen in onze ogen zitten lezen. Amora had ontzettende verlatings angst, was tevroeg bij haar moeder vandaan gehaald en drie verhuizingen als je nog zo jong bent is ook natuurlijk ook niet goed. Mirella adviseerde om haar heel veel liefde te geven, haar te vertellen dat ze bij ons mocht blijven wonen (Amora was hier onzeker over) en we moesten haar echt in de bench op sluiten als we weg gingen en haar dan vertellen dat we weg gingen maar ook weer snel terug kwamen..Want de verantwoording om los in huis te zijn dat kon ze niet aan.
 
Dit hebben we vol overgave allemaal gedaan en doen we nog steeds.. Het gaat ontzettend goed met Amora. Wij merken echt dat ze weet dat ze bij ons hoort en mag blijven wonen.. De bench is echt haar plekkie.. overdag gaat ze er zelf in en 's nachts ook. Hij is nu alleen dicht als we weg gaan. Als we dan terug komen ligt ze heerlijk te slapen!! en haar kleed is nog steeds heel!!
 
Ze woond nu alweer een half jaar bij ons, is voor het eerst mee geweest met de tent op vakantie en het gaat echt super!! Wij hopen dat we samen met Amora nog heel veel mooie dingen gaan beleven..
 
Groetjes Fam Kodde, Andijk..
 
P:S: en door ons prachtige verhaal heeft mijn vriendin ook gemaild naar Mirella en kreeg ook een FANTASTISCH VERHAAL en antwoord op haar vragen..



Leuk om te vertellen. Amora vertelde mij tijdens het consult, dat ze met twee weken, voor het eerst loops zou worden. Twee weken na het consult mailde Franka mij, Amora is loops!

^ Naar boven






Het verhaal van Ilona en haar poezen

Mijn ervaring.
Ik kan eigenlijk kort maar krachtig zijn, ik ben zeer tevreden over Mirella en de consulten die zij gedaan heeft met twee van mijn katten. Vooral in het consult met mijn kater Siep was het overduidelijk, dit is echt Siep! Mijn overleden kat Tom heeft via Mirella nog wat dingen door kunnen geven waar ik zelf niet uit kwam en dit was een goede bevestiging voor mij. Het is voor mij duidelijk dat Mirella zuiver ontvangt wat de dieren haar vertellen. Mirella, bedankt voor de gesprekken met mijn dieren en succes met je praktijk!

Liefs, Ilona en de katten

^ Naar boven





Het verhaal van Babette

Via een goede vriendin kreeg ik de tip om met Mirella contact op te nemen omdat een van mijn katten niet zo blij was met de komst van mijn hond Luna.
Bo bleef namelijk altijd in een ander deel van het huis en durfde de woonkamer niet meer in omdat Luna daar was. De enkele keer dat ze in de buurt durfde te komen en Luna haar in het vizier kreeg, rende Luna achter haar aan. Voor Bo geen veilig gevoel. Ik was bezorgt en vroeg Mirella voor een consult.



Bo blijkt zich prima te voelen met haarzelf, lekker in haar eigen wereldje. Wat ze nodig blijkt te hebben, is dat Luna op haar eigen plek blijft in de woonkamer, zodat Bo op haar gemak eens kan komen kijken en snuffelen. Luna mag leren dat dit huis van hun samen is en de baas moet delen. En Bo mag leren meer deel te nemen aan het gezin. Aan mijn kant heb ik Luna geleerd in de bench te blijven en doe dan soms het deurtje dicht, en zet Bo en een open kattenreismand in de woonkamer op een hoge barkruk.
Zo kan Bo de boel observeren en zelf rustig bepalen wanneer ze er uit komt en Luna niet achter haar aan rent.
En wat gebeurt er een paar dagen na het consult? Bo kwam ineens ’s avonds de woonkamer in en begon rond te snuffelen!! Op een gegeven moment sprong ze zelfs op de bank om bij mij op schoot te komen liggen (dat was een fijn plekje voor haar), maar toen zag ze Luna naast mij op de bank liggen. Dat was toch wel een beetje eng ! Ze liep weg, Luna kon ik duidelijk maken dat ze moest blijven liggen en Bo ging weer verder met rond snuffelen. Zo fijn om haar op zo’n moment weer even bij ons allemaal in de woonkamer te hebben!!
Deze laatste week blijft Bo nog wel in de andere kant van het huis, maar steeds vaker komt ze toch even kijken en tref ik haar soms al in de woonkamer aan als ik thuis kom.
Dan zijn de 2 katten en Luna met elkaar in dezelfde ruimte geweest en dat vind ik super tof om te zien en geeft een goed gevoel.

Ik ben Mirella heel dankbaar dat ze mij meer inzicht heeft gegeven in mijn huisdieren en ik heb er alle vertrouwen in nu dat ze allemaal hun plekje vinden.

Dank je wel Mirella!!! Warme groet Babette

^ Naar boven



Het verhaal van Sandra en Nureyef

Lieve Mirella,

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn lieve paard Nureyev heel plotseling is overleden. Hij had een zeer heftige koliek. Nureyev is tijdens de narcose op weg naar de ok overleden.

In de week erna heb jij via een foto van hem contact gemaakt en kon je mij vertellen wat Nureyev jou vertelde; hij vond het heel erg voor mij dat ik hem zo moest zien. Hij vertelde hoeveel hij van me houdt en dat hij voelde hoeveel ik om hem gaf. Dat was zo bijzonder. Hij vertelde hoe zijn leven was verlopen en waar ik in zijn leven kwam en wat er in zijn lichaam gebeurde die dag van de koliekaanval. Hij zal altijd een heel bijzonder plekje in mijn hart houden.

Ik ben er nog steeds heel blij mee dat je mij zijn boodschap kon vertellen. Bedankt daarvoor!

Liefs Sandra

^ Naar boven



Het verhaal van Annelies en Dobby

Ik heb 2 keer een consult gehad van Mirella over mijn hondje Dobby.
Ik was een tijdje gescheiden van mijn ex man en had het idee dat mijn hondje er wat moeite mee had, en dacht daar wil ik eens naar laten kijken.
Heb Mirella gebelt en een mooi gesprek gehad over mijn hondje en ze kon me precies vertellen hoe het haar verging bij mij en zo nu en dan bij mijn ex-man.
Ze vertelde Mirella dat ze het liefst bij mij en mijn dochter kwam omdat ze daar de aandacht kreeg die goed voor haar was en haar goed deed, en dat ze een fijn leven bij me had.
Daar kwam bij dat Dobby ook veel vertelde over mij en wat ze zag bij mij en over mijn jongste zoon ook veel informatie die me goed deed en waar ik veel mee kon, kortom een bevredigend en voor mij bijzonder consult.
Het tweede consult was zo'n anderhalf jaar geleden en dat ging via de mail, mijn hondje had glaucoom en ik wilde weten of ze daar erg veel pijn van had en of de uitslag wel goed was. Ze kreeg door dat ze wel pijn had in haar kopje maar dat het ook de ouderdom was die haar ook slechter maakte, ze was inmiddels ruim 13 jaar.
Verder vroeg ik me af of ze het nog wel prettig had bij mij en dat had ze nog wel en dat ik haar wel kon behandelen voor de stramheid en een plek in de nek die haar daar stram en niet lekker voelde.
Het was weer fijn om te horen hoe ze zich voelde en dan is het mooi dat je iemand kan consulteren die je daar bij kan steunen en duidelijkheid kan geven over de toestand van je dier. Ik weet dat ik er veel steun aan heb gehad en wist hoe te handelen, door de tips en gesprekken met Dobby, via Mirella.

Hoop dat je er zo wat aan hebt, omdat het al weer een aantal jaar terug is weet ik niet meer precies hoe en wat, als ik nog wat kan betekenen laat het me weten.

Liefs Annelies.

^ Naar boven





Het verhaal van Dmonique en Angel



Beste Mirella,

Heel erg bedankt dat u dit consult voor mij wilde doen. Ik ben blij nog iets van mijn meisje gehoord te hebben. De dingen die u zegt zijn zeker raak. Dingen die u gewoon niet kunt weten. Heel erg mooi is dat! Angel is nu 6 weken geleden overleden. Ze was voor haar dood al een paar weken aan het rommelen met haar gezondheid, daarna kon ze van de ene op de andere dag niet meer lopen. Ik heb haar toen met heel veel pijn in mijn hart moeten laten gaan. Ik heb hierna al die tijd met een schuldgevoel rondgelopen en mezelf afgevraagd “Heb ik het wel goed gedaan?” Ik wilde heel graag van Angel horen of dit zo was. Toen kwam ik jou op internet tegen.

In mijn mail had ik maar een paar vragen. Ik wilde heel graag kijken wat Angel spontaan zou gaan vertellen. Je hebt me precies verteld wat ik graag wilde weten. Dit heeft me een stukje rust gegeven en het doet met heel goed om te weten dat Angel nog vaak bij me is.

Ik ben heel blij dat u mij heeft kunnen vertellen bij wie ze nu is, het doet me goed om te horen dat ze niet alleen is, daar ben ik lang bang voor geweest. Alle dingen die je beschreven hebt kloppen gewoon. De dingen over haar gezondheid, bij wie ze nu is, door wie ze is opgehaald, alles gewoon. Ik heb om één stukje heel hard moeten lachen. Je vertelde me dat Angel nog vaak langs me aan tafel zat. Dit kon ik meteen plaatsen. Toen Angel nog bij ons was gaf ik haar stiekem vlees als we aan het eten waren. Toen ze overleed, had ik telkens het gevoel dat ze nog steeds naast mijn stoel aan het bedelen was. Dus toen heb ik een keer voor de grap een stukje vlees aan mijn vork geprikt en zei ik hier Angel heb je toch nog een stukje vlees. Dus ik moest wel lachen toen dit verteld werd.

Alle dingen die u over haar gezondheid beschrijft kloppen gewoon. Ook haar moeilijk eetgedrag, dit ook, ze had veel allergieën voor stoffen in voeding. Alles klopt gewoon, ook dat ik met mijn handen in mijn haar heb gestaan over wat ik moest doen. Voordat we samen gingen slapen de laatste nacht, had ik in mijn gedachten zitten dat dit weleens onze laatste nacht samen kon zijn. Hierdoor heb ik haar vastgepakt en gevraagd, schatje, denk je ook niet dat dit weleens onze laatste nacht zou kunnen zijn. Toen zijn we samen in slaap gevallen en heb ik mijn hand heel de nacht om haar heen gehad. Ik ben de laatste paar dagen alleen maar bij haar geweest. Ben niet van haar zijde geweken. Ze is de laatste 4 jaar nooit een moment alleen geweest, er was altijd iemand thuis. Dit omdat Angel een zware vorm van epilepsie had. Dus of mijn moeder verzette haar werk en ik bleef thuis uit school, of mijn vader verzette zijn diensten. Zodat er altijd iemand thuis was bij Angel.

Ik vond het ook zo toevallig dat u mij juist op die dinsdag mij het consult stuurde. Ik heb toen mijn eindpresentatie van mijn afstudeeropdracht gedaan. Ik studeer Food Marketing en mijn afstudeeropdracht gaat over hondenvoeding. Angel is mijn inspiratie geweest voor dit project en dit project heb ik voor haar gedaan. Zij heeft mij geïnspireerd omdat ze zoveel allergieën had. Daarom vond ik het zo apart dat ze zij dat ze trots op me was. Angel is overleden tijdens dit project en ik het het toen heel moeilijk gehad om ermee door te gaan. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat zij mij de kracht gaf om ermee door te gaan. Ik heb me vaak afgevraagd wat Angel er van zou vinden. Ook zou zij met mij meegaan naar mijn eindpresentatie, maar dit kon dus niet meer. Maar nu weet ik dat ze toch bij me was en dat doet me heel erg goed!

Ik wil u nogmaals heel hartelijk bedanken. Het heeft me heel goed gedaan dit te horen en ik ben u dan ook heel dankbaar!

^ Naar boven




Home   Over ons   Telepathie   Natuur   Ervaringen   Tarieven   Gedichten   Contact   Links